چگونه Web3 مشکلات اساسی در Web2 را حل می کند

‏Web3 حقوق محتوا را به نویسنده باز می گرداند، سطح امنیتی را افزایش می دهد، سانسور ناعادلانه را حذف می کند، شفافیت را به ارمغان می آورد، عملکرد نرم افزار را خودکار می کند و اقتصاد سازنده را تسهیل می کند.

به لطف ویژگی های Web3، کسب و کارها می توانند از فرصت هایی استفاده کنند که فراتر از تصور است.  مفاهیمی مانند تمرکززدایی و حوزه سایبری بدون مجوز فقط در فضای علمی تخیلی بودند. با این وجود، Web3 امیدوار است مشکلات موجود در Web2 را حل کند و راه را برای عصر غیرمتمرکز در اینترنت هموار کند.

مالکیت داده ها

تمرکززدایی کنترل بیشتری را در دست کاربران قرار می دهد و به انحصار Big Tech پایان می دهد. کاربران می توانند تصمیم بگیرند که آیا می خواهند داده های خود را به اشتراک بگذارند یا خصوصی نگه دارند. این واقعیت که قدرت محاسباتی و تصمیم‌گیری متنوع است، سیستم را ذاتاً پایدارتر از سیستم‌های متمرکز می‌کند که در آن کل عملیات به دسته‌ای از سرورها یا یک نهاد تصمیم‌گیر اصلی یا فردی وابسته است.

اگرچه چندین برنامه Web2 به سمت میزبانی چند ابری حرکت کرده اند، انعطاف پذیری پروژه هایی که در شرایط واقعی غیرمتمرکز هستند به سادگی در سطح دیگری است. شرکت ها می توانند بسته به چشم انداز داده های خود و چالش هایی که باید به آنها رسیدگی کنند، توپوگرافی را برای برنامه خود انتخاب کنند.

امنیت داده ها

داده های ذخیره شده در یک پایگاه داده متمرکز بسیار آسیب پذیر هستند. هکرها باید تنها از یک سیستم عبور کنند تا داده های ارزشمند کاربر را به خطر بیندازند. اغلب، خودی ها نقشی در ارائه اطلاعات کلیدی به بازیکنان مخرب خارجی دارند. سیستم‌های غیرمتمرکز به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در برابر چنین رفتاری توسط بخشی از شرکت‌کنندگان مقاوم باشند و امنیت در Web3 را نسبت به سیستم‌های Web2 در ایمن نگه‌داشتن داده‌ها کارآمدتر کنند.

برعکس، زمانی که تقریباً همه شرکت‌ها دیجیتالی و مبتنی بر داده‌ها هستند، خطر حملات مخرب نیز به طور تصاعدی افزایش یافته است. در چنین سناریویی، خرابکاری در فضای مجازی به یک تهدید بزرگ تبدیل شده است که تهدیدی برای از دست دادن اعتبار و اعتبار است. تمرکززدایی اگر مشکلات را به طور کامل از بین نبرد، سطح امنیت را افزایش می دهد.

سانسور ناعادلانه

سیستم های متمرکز اغلب کاربران را در معرض سانسور ناعادلانه قرار می دهند. تمرکززدایی اختیارات را به شرکت‌کنندگان منتقل می‌کند و تأثیرگذاری بر روایتی که مناسب آنها نیست را برای هر نهادی دشوار می‌سازد. به عنوان مثال، یک سایت رسانه اجتماعی Web2 مانند توییتر، می تواند هر توییتی را در هر زمانی که بخواهد سانسور کند. در یک توییتر غیرمتمرکز، توییت‌ها غیرقابل سانسور خواهند بود.  به طور مشابه، خدمات پرداخت در Web2 ممکن است پرداخت برای انواع خاصی از کار را محدود کند.

در Web3، سانسور سخت خواهد بود، هم برای شرکت کنندگان با نیت خوب و هم برای بازیکنان مخرب. وب غیرمتمرکز کنترل و حفظ حریم خصوصی را به همه شرکت کنندگان نوید می دهد.  علاوه بر این، شرکت کنندگان شبکه می توانند با دادن رای در اداره پروژه مشارکت فعال داشته باشند.

آزادی مالی

در Web3، هر شرکت کننده یک ذینفع است. Web3 با پشتیبانی مجموعه‌ای از فناوری‌ها که ذاتاً در برابر کنترل مقاومت می‌کنند، آزادی مالی را ارتقا می‌دهد.  امور مالی غیرمتمرکز (DeFi)، که در آن هر کسی می تواند آزادانه در فعالیت های مالی شرکت کند، نمونه بارز استقلالی است که شرکت کنندگان از آن لذت می برند.

پیروی از مقررات «مشتری خود را بشناسید» (KYC) و «ضد پول شویی» (AML) DeFi را به روی گروه های کاربری جدید و پذیرش انبوه باز می کند. علاوه بر این، پرداخت‌ها در Web2 به صورت فیات انجام می‌شود، در حالی که پرداخت‌های Web3 از طریق ارزهای دیجیتال انجام می‌شود، اگرچه سیستم‌های پرداخت فیات نیز می‌توانند یکپارچه شوند.

شفافیت

شفافیت چیزی است که در طراحی اکوسیستم های غیرمتمرکز تعبیه شده است. گره ها به صورت پشت سر هم کار می کنند تا از عملکرد بدون اصطکاک سیستم اطمینان حاصل کنند و هیچ گره ای به تنهایی نمی تواند تصمیم بگیرد. حتی سایر شرکت‌کنندگان در تصمیم‌گیری در مورد حکمرانی از طریق ریختن آرا نقش دارند.

تراکنش های Web3 عملا غیرقابل برگشت و قابل ردیابی هستند، بنابراین هر گونه امکان تغییر در پایگاه داده پس از تراکنش را از بین می برند. این امر Web3 را به ابزاری قدرتمند در برابر رفتارهای متقلبانه تبدیل می کند.

اتوماسیون

قراردادهای هوشمند سیستمی را که می تواند بدون دخالت انسان عمل کند، خودکار می کند. این کد منعکس کننده توافق بین سهامداران مختلف است که تراکنش هایی را انجام می دهد که قابل برگشت نیستند. قراردادهای هوشمند به طور قابل ملاحظه ای هزینه های عملیاتی را کاهش می دهند، پیش داوری ها را از بین می برند و تراکنش ها را ایمن تر می کنند.

با این حال، پروژه‌ها باید مراقب آسیب‌پذیری‌های کد قراردادهای هوشمند باشند که هکرها می‌توانند از آن برای سرقت غنایم استفاده کنند. با بررسی کامل کد قرارداد هوشمند توسط تیمی که سابقه اثبات شده در ارزیابی آسیب‌پذیری با استفاده از ترکیبی از ابزار دستی و خودکار دارند، می‌توان بر این مشکل غلبه کرد. یک مثال Web3 از اتوماسیون شتاب دهنده، Zokyo است که به عنوان یک منبع امنیتی سرتاسر برای پروژه های مبتنی بر بلاک چین تخصص دارد.

اقتصاد خالق

توکن‌های غیرقابل تعویض (NFT)، جزء اکوسیستم Web3، بعد دیگری به اقتصاد وب اضافه کرده‌اند. این توکن ها هر دارایی دیجیتال را به نوعی منحصر به فرد می کنند. صرف نظر از تعداد دفعات تکرار، راهی برای تشخیص آن وجود دارد. این ویژگی برای محافظت از این دارایی ها در برابر جعل آنلاین و حفظ حقوق انحصاری مالک بر دارایی های آنها مفید است. در Web3، NFTها می‌توانند به عنوان دارایی‌های فراجهانی، دارایی‌های بازی، گواهی‌نامه‌ها و غیره عمل کنند، که فرصت‌های بی‌پایانی را باز می‌کنند و به سازندگان محتوا قدرت می‌دهند تا به شیوه‌ای بی‌سابقه درآمد کسب کنند.

پیش از این، زمانی که مخاطبان محتوای یک خالق را مصرف می کردند، مخاطب فقط از منفعت عاطفی یا فکری برخوردار بود. به لطف NFT ها، سازندگان اکنون توانستند اعضای جامعه خود را به سرمایه گذار تبدیل کنند و ارزش ملموسی را خارج از تعامل برای آنها فراهم کنند. به عنوان مثال، اگر فردی گروهی را در یک سایت رسانه اجتماعی غیرمتمرکز راه‌اندازی کرده باشد، اگر مدت زمان مشخصی را صرف تعامل در آنجا کنند، ممکن است به 50 مشترک اول NFT‌های قابل بازخرید پاداش داده شود.

برخلاف آنچه بسیاری فکر می کنند، برای ایجاد یک اقتصاد مبتنی بر NFT نیازی به داشتن دانش فنی نیست. هیچ راه‌حل کدی مانند NiftyKit برای نیازهای مختلف توسعه مانند ساخت قراردادهای هوشمند NFT، تقسیم درآمد، SDK‌های قابل جاسازی (کیت‌های توسعه نرم‌افزار)، دروازه توکن و موارد دیگر در دسترس نیست. بدون هیچ کدنویسی، می توان شروع به ساختن اقتصاد خالق کرد.