ظهور مبادلات ارزی به دوره ی ضرب نخستین سکه ها و  نقطه ی آغاز تجارت برمی گردد و در طول سالیان به فرم کنونی درآمده که آن را فارکس می نامیم.

تا قبل از جنگ جهانی اول سیستم استاندارد طلا در کشورها مورد استفاده قرار می گرفت، که برطبق این سیستم ارزش هر ارز به میزان طلایی بستگی داشت که این میزان به عنوان پشتوانه آن بود.

به طور مثال، قیمت هر اونس طلا معادل 6.5 دلار آمریکا و 3.17 پوند  کشورانگلستان بوده است، در نتیجه ارزش هر پوند انگلیس معادل 2.05 دلار محاسبه می شده است.در قوانین این سیستم، نرخ ارز هرکشور ثبات نسبی داشت ونوسانات چندانی صورت نمی گرفت اما با شروع جنگ جهانی اول این سیستم دیگر اثربخشی نداشت و  همه ی کشورها تا پایان جنگ جهانی دوم از نظام های ارزی مختلفی به منظور حفظ ارزش پول ملی خود استفاده می کردند.

در سال 1944 در  ایالت نیوهمپشایر آمریکا و در هتلی با نام برتون وودز کنفرانسی با شرکت نمایندگان45 کشور جهان تشکیل شد، که طبق نتایج  این جلسه، مقررشد بانک جهانی به خاطر بی ثباتی اقتصاد بین الملل اقدام به تصویب نرخی ثابت برابری ارزها نماید و از طرف دیگر دلار آمریکا به عنوان رابط دیگر ارزها با طلا تعیین گردید.

به این دلیل، نرخ هر اونس طلا 35 دلار تعیین شد و دلار آمریکا  هم معیاری برای تعیین قیمت دیگر ارزها قرار گرفت.  این سیستم ثباتی بیست ساله در اقتصاد جهانی ایجاد کرد که درنهایت در دهه 70 از هم فروپاشید.

در سال 1967 یک بانک در شیکاگو از اراأه  وام به صورت پوند به فردی  به نام میلتون فریدمن  که استاد دانشگاه بود، خودداری کرد زیرا او می خواست از این وام برای سلف خریدن ارز انگلستان استفاده کند .

فریدمن که می‌دانست پوند نسبت به دلار ارزش بسیار بیشتری دارد قصد داشت آ ن را بفروشد و پس از آن‌که قیمت آن کاهش یافت ، دوباره آن را برای بازپرداخت به بانک بخرد و به این صورت در زمان کمی سود ببرد.

امتناع  بانک از دادن این وام طیق توافق‌نامه برتن وودز بود که 20 سال قبل از آن به تصویب رسیده بود. طبق این توافق‌نامه ارزش پول ملی کشورها در برابر دلار ثابت بود و برای دلار نرخ 35 دلار در برابر یک انس طلا تعیین شده بود.

هدف اصلی توافق‌نامه برتن وودز که از سال 1944 اجرایی شد، ایجاد پایداری بین‌المللی ارزش پول با جلوگیری از به جریان افتادن ارز بین کشورها و محدود کردن سوداگری با ارز سایر کشورها بود . پیش از این توافق‌نامه، پایه نرخ طلا بر سیستم اقتصاد بین‌المللی غالب بود.

آقای نیکسون رییس جمهور وقت آمریکا در سال 1971  ارتباط  طلا و دلار را قطع کرد و به این ترتیب قیمت دلار به عرضه و تقاضای جهانی وابسته شد.درآن سال توافقنامه ای شبیه برتون وددز با نام اسمیت سونیان امضا گردید که طبق آن نوسانات محدودی برای ارزها قانونی تلقی می شد.

در سال 1972 هم کشور های اروپایی برای گریز از وابستگی به دلار آمریکا اقدام به امضای توافقنامه ای کردند که براساس آن نرخ ارز کشور های امضا کننده تا میزان 25/2% مجوز نوسان گرفت.

در نتیجه هر دوی این توافقنامه ها لغو شدند و سیستم ارز شناور از سال 1974 با امضای توافقنامه جاماییکا به طور رسمی مورد قبول قرار گرفت و از آن موقع کشورها اجازه یافتند تا سیستم ارزی دلخواه  خود را انتخاب کنند.

در سال1978 کشورهای اروپایی دوباره در جهت نزول تسلط دلار آمریکا اقدام کردند ودر آخر نظام پولی واحد اروپا یا( EMS)  را بنا نهادند.

از سال 1876 تا جنگ جهانی اول ، اساس ارز طلا باعث تشکیل فاز جدیدی در ثبات قیمت‌ها شد زیرا آن زمان قیمت طلا پشتیبان پول بود . این نظام باعث شد سنت چندصد ساله پادشاهان و فرمانروایان که ارزش پول را با میل خود پائین می‌آورند و موجب ایجاد تورم می‌شدند منسوخ گردد.

ولی توافق‌نامه برتن وودز و پایه ارز طلا نظام های بی نقصی نبودند. زمانی که یک اقتصاد به قدرت می رسید، شروع به واردات سنگین از دیگر کشورها می کرد تا آنجا که ذخایر طلایی که پشتوانه پول آن  سیستم اقتصادی بود ،تمام می شد و  نهایتا این امر از عرضه پول کم کرده  و نرخ سود را افزایش می داد و فعالیتهای اقتصادی به حدی کم می شد که به رکود می انجامید در نتیجه قیمت کالا به کم ترین سطح خود می‌رسید و کشورهای دیگر را تشویق می‌کرد برای خرید بی‌حساب و کتاب به آنها هجوم بیاورند .

در نهایت با تزریق طلا به اقتصاد مجددا عرضه پول افزایش یافته ،نرخ های بهره کم می شد و دوباره اقتصاد قدرتمندی به وجود می‌آمد.

این پروسه ی رونق ـ نزول اقتصادی در دوران چیرگی پایه ارز طلا ادامه یافت تا آن‌که آغاز جنگ جهانی اول موجب توقف گردش تجارت و مانور آزادانه طلا گشت.

بعد از دو جنگ جهانی توافق‌نامه برتن وودز تصویب شد و کشورهای امضا کننده توافق کردند با سود بسیار کمی ارزش پول خود را در مقابل دلار و همینطور نرخ معادلی را برای طلا ثابت نگهدارند .

این کشورها از نظر قانونی نمی توانستند ارزش پول خود را برای منافع تجاری بکاهند و در صورت انجام چنین کاری فقط می‌توانستند حداکثر به میزان 10 درصد از ارزش پول خود کم کنند.

در دهه پنجاه میلادی افزایش روزافزون تجارت بین المللی موجب جابجایی سرمایه های هنگفتی شد که نتیجه ی ساخت و سازهای پس از جنگ بود.

این امر موجب بی ثباتی نرخ‌های ارزی تصویب شده در توافق‌نامه برتون وودز شد . نهایتا در سال 1971 این موافقتنامه باطل گردید و دیگر ارز امریکا قابلیت تبدیل به طلا را نداشت .

تا سال 1973 شناوری ارزهای کشورهای قدرتمند و صنعتی بیشتر شد و غالبا عرضه و تقاضای بازار خرید و فروش ارز ارزش آنها را تعیین می کرد در طول دهه 70 میلادی قیمتها روزبه روز در حال تغییر بودند.

با حجم سرعت و ناپایداری روز افزون که باعث  ایجاد ابزار جدید مالی بی قانونی بازار و رها شدن تجارت شد در دهه 80 میلادی خروج سرمایه ها از مرزها با ظهور رایانه و فناوری تسریع و باعث ورود بازار به آسیا ، اروپا و امریکا شد.

بعد از آن بانک‌ها که به جهت ماهیت بانکی خود اکثر اوقات درگیر فرآیند ارزهای خارجی بودند به فکر مدیریت منابع ارزی خود افتادند و به همین خاطر یک جریان بین بانکی را تشکیل دادند تا به وسیله ی آن بتوانند ارزهایی را که خیال می‌کردند در آینده قیمت بیشتری خواهند داشت را خریدند و آنهایی را که فکر می‌کردند قیمت خود را از دست می دهند بواسطه این جریان بفروشند.

بنابراین به سبب این‌که هر بانکی تاکتیک خاص خود را دنبال می‌کرد ،جریانی به نام جریان تبادل ارزهای خارجی ایجاد شد.

خرید و فروش های ارزی از مبلغ روزانه 70 میلیارد دلار در دهه 80 ، دو دهه بعد به روزانه 1.5 تریلیون دلار افزایش پیدا کرد. یکی از دلایل اصلی تسریع یافتن تجارت ارز ، پیشرفت سریع بازار یورو به دلار بود ، جایی که دلار آمریکا در بانک‌های خارج از آن کشور به سپرده گذاشته می شود .

به این ترتیب در بازارهای اروپایی دارائیهای به غیر از ارز کشور مربوطه سپرده گذاری می شود . بازار یورو به دلار ،نخستین بار در دهه 50 تشکیل شد . دوره ای که درآمد نفت روسیه که به دلار بود ، از نگرانی آنکه توسط سیاستمداران امریکا بلوکه شود ، خارج از آن کشور به سپرده گذاشته  می شد.

این امر سرمایه برون مرزی هنگفتی را از کنترل مقامات امریکا خارج کرد . بنابراین، دولت امریکا قوانینی ایجاد کرد تا وام دادن به خارجیان را محدود به قوانین جدیدی کند .

بازارهای اروپایی جاذبه ی زیادی داشتند چرا که مقررات آسان تر و بازده بیشتری داشتند . از اواخر دهه 80 به بعد کمپانی های امریکایی شروع به گرفتن وام از کشورهای خارجی کردند و بازارهای اروپایی را فضای سودمندی برای کنترل نقدینگی ، گرفتن وامهای کوتاه مدت و تامین مالی واردات و صادرات دیدند . لندن بازار اصلی برون مرزی بوده و هست . در دهه 80 میلادی زمانی که بانکهای انگلیس برای حفظ جایگاه راهبرانه خود در تجارت جهانی شروع  کردند به وام دادن دلار به عنوان جانشینی برای پوند ، به یک مرکز اصلی در بازار یورو به دلار تبدیل شدند.

موقعیت خوب جغرافیایی لندن ( که بین بازارهای آسیا و امریکا قرار دارد ) یکی دیگر از عوامل حفظ برتری این کشور در بازارهای اروپایی شده است.

بازار فارکس نخست، نقظه ی تعامل بانک های مرکزی بود، ولی تغییرات گفته شده و کاهش نقش دولت ها در اقتصاد باعث شد تا بانک های تجاری، شرکت های تجاری، کارگزاران و بورس بازان نیز در این بازار حضور پیداکنند ونهایتا در سال 1993، کشورهای اروپایی با گسترش دامنه تغییرات ارزها تا 15%، زمینه ی حضور معامله گران خرد را فراهم کردند. از جهتی با پیشرفت تکنولوژی اطلاعات ، ابزارهای لازم برای انجام معاملات در فضای مجازی در اختیار معامله گران قرار داده شد، به شکلی که امروزه شاهد افزایش بکارگیری این تکنولوژی در بازار فارکس هستیم.