کریپتوکارنسی یک سیستم پرداخت دیجیتال است که برای تایید تراکنش ها به بانک ها متکی نیست. این یک سیستم همتا به همتا است که می تواند هر کسی را در هر جایی قادر به ارسال و دریافت پرداخت کند. به جای اینکه پول فیزیکی در دنیای واقعی رد و بدل شود، پرداخت‌های رمزنگاری صرفاً به‌عنوان ورودی‌های دیجیتالی به یک پایگاه داده آنلاین وجود دارد که تراکنش‌های خاص را توصیف می‌کند. هنگامی که وجوه ارز دیجیتال را انتقال می دهید، تراکنش ها در یک دفتر کل ثبت می شوند. ارزهای دیجیتال در کیف پول های دیجیتال ذخیره می شوند.

کریپتوکارنسی نام خود را به این دلیل دریافت کرد که از رمزگذاری برای تایید تراکنش ها استفاده می کند. این بدان معناست که کدنویسی پیشرفته در ذخیره و انتقال داده‌های ارزهای دیجیتال بین کیف پول‌ها و به دفتر کل عمومی نقش دارد. هدف از رمزگذاری ایجاد امنیت و ایمنی است.

اولین ارز رمزنگاری شده بیت کوین بود که در سال 2009 تاسیس شد و تا به امروز شناخته شده ترین آن باقی مانده است. بیشتر علاقه به ارزهای رمزپایه تجارت برای کسب سود است و دلالان گاهی اوقات قیمت ها را به سمت بالا می برند.

رمز ارزها بر روی یک دفتر کل توزیع شده به نام بلاکچین اجرا می شوند که رکوردی از تمام تراکنش های به روز شده و نگهداری شده توسط دارندگان ارز است.

واحدهای ارز دیجیتال از طریق فرایندی به نام ماینینگ ایجاد می‌شوند که شامل استفاده از نیروی کامپیوتر برای حل مسائل پیچیده ریاضی است که سکه تولید می‌کند.  کاربران همچنین می توانند ارزها را از کارگزاران خریداری کنند، سپس آنها را با استفاده از کیف پول های رمزنگاری ذخیره و خرج کنند.

اگر صاحب ارز دیجیتال هستید، مالک هیچ چیز ملموسی نیستید. آنچه شما در اختیار دارید کلیدی است که به شما امکان می دهد رکورد یا واحد اندازه گیری را بدون شخص ثالث قابل اعتماد از یک شخص به فرد دیگر منتقل کنید.

اگرچه بیت کوین از سال 2009 وجود داشته است، ارزهای رمزنگاری شده و کاربردهای فناوری بلاک چین هنوز از نظر مالی در حال ظهور هستند و انتظار می رود در آینده کاربردهای بیشتری داشته باشند. معاملات از جمله اوراق قرضه، سهام و سایر دارایی های مالی را می توان در نهایت با استفاده از این فناوری معامله کرد.

هزاران ارز دیجیتال وجود دارد. برخی از شناخته شده ترین ها عبارتند از:

بیت کوین که در سال 2009 تاسیس شد، اولین ارز رمزنگاری شده بود و هنوز هم رایج ترین ارز رمزنگاری شده است. این ارز توسط ساتوشی ناکاموتو توسعه داده شد. تصور می شود که نام مستعار یک فرد یا گروهی از افراد است که هویت دقیق آنها ناشناخته باقی مانده است.

اتریوم که در سال 2015 توسعه یافت، یک پلتفرم بلاک چین با ارز دیجیتال خاص خود به نام اتر (ETH) یا اتریوم است. پس از بیت کوین محبوب ترین ارز دیجیتال است.

این ارز بیشتر شبیه بیت کوین است، اما با سرعت بیشتری برای توسعه نوآوری‌های جدید، از جمله پرداخت‌ها و فرآیندهای سریع‌تر برای امکان تراکنش‌های بیشتر، حرکت کرده است.

ریپل یک سیستم دفتر کل توزیع شده است که در سال 2012 تاسیس شد. ریپل می تواند برای ردیابی انواع مختلف تراکنش ها، نه فقط ارزهای دیجیتال، استفاده شود. شرکت پشتیبان آن با بانک ها و موسسات مالی مختلف همکاری کرده است.

رمزارزهای غیر بیت کوینی در مجموع به عنوان «آلت کوین» شناخته می شوند تا بتوان آنها را از ارزهای اصلی متمایز کرد.

ارزهای رمزنگاری شده به طرفین اجازه می‌دهند بدون استفاده از طرف مقابل مرکزی مانند بانک، ارزش خود را به صورت آنلاین انتقال دهند. ارزهای دیجیتال همچنین انتقال سریع جهانی ارزش را در 24 ساعت شبانه روز و هفت روز هفته تسهیل می کنند. برخی استدلال می کنند که ارز دیجیتال شکل برتر انتقال ارزش است زیرا سطحی از حریم خصوصی، امنیت و تغییر ناپذیری (بازگشت ناپذیری) را ارائه می دهد که پول سنتی ارائه نمی کند.

رمز ارزها را می توان به روش های مختلفی در نظر گرفت. به عنوان مثال، برخی ارزهای دیجیتال را دارای ویژگی های پول مانند می دانند، به ویژه بیت کوین. برای اینکه چیزی پول در نظر گرفته شود، معمولاً تصور می شود که دارای سه ویژگی اساسی است: (1) ذخیره ارزش است، (2) وسیله مبادله است و (3) یک واحد حساب است. از سوی دیگر، ارز دیجیتال ممکن است به عنوان یک طبقه دارایی برای سرمایه گذاری در نظر گرفته شود، مانند سهام. همانند سهام، ارز دیجیتال ممکن است پتانسیل بازدهی بالایی را داشته باشد، اما امکان نوسانات قابل توجه قیمت و همچنین ضرر را نیز دارد. به این دلایل، اینکه آیا ارز دیجیتال یک سرمایه گذاری خوب است یا خیر، ممکن است به مشخصات سرمایه گذار خاص بستگی داشته باشد. به عنوان مثال، بازنشسته‌ای که به دنبال کسب درآمد پایدار است، ممکن است ارز دیجیتال بسیار نوسانی را برای سبد خود پیدا نکند. از سوی دیگر، یک سرمایه‌گذار جوان‌تر که بتواند سطح بالایی از نوسانات را تحمل کند، ممکن است ارز دیجیتال را یک جزء مهم و یا متنوع‌کننده سبد خود بداند.

ارز دیجیتال را می توان از طریق یک کارگزار یا صرافی مانند کوین بیس خریداری کرد. برای خرید ارز دیجیتال، فرد باید یک حساب باز کند، پول نقد واریز کند و یک سفارش تجاری (خرید) انجام دهد. اگر فردی به‌دنبال قرار گرفتن در معرض ارزهای دیجیتال است، می‌تواند یک ETF [صندوق مبادله‌شده در مبادله] خریداری کند، یک صندوق متقابل متمرکز بر ارز دیجیتال بخرد یا سهام شرکتی مانند Square را که بر روی ارزهای دیجیتال تمرکز دارد، داشته باشد.

مقررات مربوط به ارزهای دیجیتال هنوز در حال تغییر هستند. توجه زیادی به این موضوع می شود که آیا ارزهای دیجیتال خاص در تعریف قانونی «امنیت» قرار می گیرند و بنابراین مشمول الزامات افشا و ثبت قانون اوراق بهادار سال 1933 و قانون بورس اوراق بهادار در سال 1934 هستند. علاوه بر این، سیاست گذاران  تمرکز بر تنظیم استیبل کوین‌ها یا ارزهای دیجیتالی که به دارایی‌های باثباتی مانند دلار آمریکا یا طلا متصل می‌شوند و همچنین تنظیم صرافی‌هایی که ارزهای دیجیتال را معامله می‌کنند. سایر مسائل حقوقی در حال تحول پیرامون ارزهای دیجیتال و بلاک چین شامل مقررات سازمان های غیر متمرکز مستقل (DAOs)، رفتار مالیاتی، و الزامات مبارزه با پولشویی است.