این یک پیشرفت در مدل جذب سرمایه ICO است که جنبه های خاصی از دایکو (DAICO) را در بر می گیرد. این ایده توسط Vitalik Buterin در ژانویه 2018 پیشنهاد شد و هدف آن ایجاد امنیت بیشتر ICO با مشارکت سرمایه گذاران در فرآیند توسعه اولیه پروژه است.

همچنین دارندگان توکن را قادر می‌سازد تا در صورت نارضایتی از پیشرفت توسعه‌دهندگان، به بازپرداخت وجوه کمک‌ شده رأی دهند. برای پروژه‌هایی که مفهوم دایکو را پیاده ‌سازی می‌کنند، سطحی از مسئولیت‌پذیری را به توسعه‌دهندگان تحمیل می‌کند و به دارندگان توکن آرامش بیشتری می‌دهد که تضمین می‌شود حداقل یک محصول قابل دوام را ببینند یا پول خود را پس بگیرند.

قرارداد دایکو به عنوان یک قرارداد هوشمند در حالت مشارکت شروع می شود. قرارداد دایکو مکانیزمی خواهد داشت که در آن مشارکت کنندگان می توانند در ازای توکن های خاص شبکه، وجوهی را به پروژه ارسال کنند. هنگامی که دوره فروش انبوه به پایان می رسد، قرارداد هر کسی را از مشارکت بیشتر، یعنی فروش توکن معمولی منع می کند.

یک متغیر وجود دارد که پس از پایان دوره مشارکت اعمال می شود به نام متغیر tap ؛ این ضربه در قرارداد می تواند به گونه ای برنامه ریزی شود که مقدار (در هر ثانیه) را که توسعه دهندگان می توانند از وجوه فروش توکن برداشت کنند، از پیش تعیین کند. در ابتدا، این محدودیت روی صفر تنظیم می‌شود، اما مشارکت‌کنندگان می‌توانند پس از آن به قطعنامه‌ای برای افزایش ضربه رای دهند.

در قرارداد دایکو سه عنصر اصلی برگرفته از DAO وجود دارد. اولاً، در هیچ نقطه ای اعتماد کامل به طور کامل به یک تیم متمرکز داده نمی شود. تصمیم گیری در مورد بودجه از ابتدا توسط یک سیستم رای دهی دموکراتیک تصمیم گیری می شود.

دوم اینکه بودجه به صورت یکجا آزاد نمی شود، بلکه سازوکاری برای توزیع آن در طول زمان اجرا می شود. و در نهایت، فرصتی برای بازپرداخت وجه کمک شده وجود دارد. این تصمیم بر اساس "عقل جمعیت" است، یعنی مشارکت کنندگان می توانند به بازپرداخت مابقی بودجه رای دهند، اگر تیم موفق به اجرای پروژه نشد.

تفاوت اصلی دسترسی به منابع مالی است. با یک ICO، پس از پایان فروش توکن، توسعه دهندگان به تمام وجوه کمکی دسترسی کامل دارند. توسعه‌دهندگان باید از قبل محاسبه کنند که برای تولید حداقل محصول بادوام چقدر لازم است و وقتی به این مقدار که «کلاه نرم» نامیده می‌شود، رسیدند، می‌توانند شروع به کار روی محصول کنند و پول را برای هر چیزی که لازم بدانند خرج کنند.

اگر آنها به این سقف اولیه نرم افزاری نرسند، باید پول را بازپرداخت کنند. اما اگر این کار را انجام دهند، هیچ تعهد واقعی دیگری وجود ندارد. با دایکو، مشارکت‌کنندگان می‌توانند به قطعنامه‌هایی در طول مرحله توسعه رای دهند.

دایکو کنترل بیشتری را در دست سرمایه گذاران قرار می دهد. مشارکت کنندگان چیزهای بیشتری برای گفتن و نفوذ در مرحله توسعه پروژه دارند. اگر آنها از روند پیشرفت پروژه راضی نیستند، می توانند قرارداد را برای انصراف و بازپرداخت تنظیم کنند.

این به طور کامل خطر ICO های کلاهبرداری را کاهش می دهد، جایی که توسعه دهندگان یک فروش توکن برگزار می کنند و سپس به محض اتمام ICO، بدون تولید محصول، با پول فرار می کنند. از آنجایی که مقدار وجوهی که از قرارداد هوشمند آزاد می شود محدود و به شدت کنترل می شود، وقوع حملات 51 درصدی را کاهش می دهد.

حتی اگر یک حمله 51 درصدی اتفاق بیفتد، جایی که یک مهاجم بخواهد وجوهی را به شخص ثالث منتخب ارسال کند، عواقب آن به مقداری محدود می‌شود که توسط مشارکت‌کنندگان (یا تیم توسعه‌دهنده) در هر نقطه‌ای مجاز به انتشار است.

با یک ICO، زمانی که تیم ده‌ها میلیون دلار جمع‌آوری می‌کند، انگیزه ‌اش برای اجرای پروژه کاهش می‌یابد. یا حداقل، فعالیت به طور قابل توجهی کاهش می یابد. با مدل دایکو، انگیزه تیم برای تحقق ایده، یعنی ارائه محصول، در طول عمر ادامه می یابد.

مانند هر مفهوم جدید، چالش هایی وجود خواهد داشت که نیاز به بررسی دارند. اگر توسعه‌ دهندگان بخش بزرگی از توکن‌های توزیع ‌شده را در اختیار داشته باشند، به طور بالقوه فقط باید بر درصد کمی از مشارکت ‌کنندگان تأثیر بگذارند تا رأی خود را تحت تأثیر قرار دهند و وجوه بیشتری را از قرارداد هوشمند آزاد کنند.

آموزش مشارکت کنندگان نیز بسیار مهم است. آنها باید بدانند که چرا قیمت یک توکن خاص در حال افزایش یا کاهش است تا هنگام رای دادن به افزایش مقدار ضربه یا بازگرداندن وجوه، تصمیم درستی بگیرند. بهترین تصمیم، تصمیمی است که بر اساس حقایق مربوط به خود پروژه باشد، نه بر اساس احساسات مرتبط با قیمت یک توکن خاص.

در نهایت، مشارکت ‌کنندگان می‌توانند با اعتماد کامل خود به مفهوم دایکو کاملاً از مشارکت خارج شوند و بنابراین احساس می‌کنند که لازم نیست واقعاً در رای‌ گیری و قطعنامه‌ها شرکت کنند و آستانه اکثریت را کاهش دهند و امنیت مکانیسم را تضعیف کنند.

گفتن آن سخت است زیرا این مفهوم هنوز اجرا نشده است. با این حال، برای پاسخ به این سوال، نگاهی به پروژه ای که قصد دارد اولین DAICO را در جهان انجام دهد، مفید است.

به عنوان مثال، Abyss، یک پلتفرم توزیع دیجیتال نسل بعدی مبتنی بر اکوسیستم پاداش رمزنگاری، قصد دارد این کار را با ویژگی‌های DAICO زیر انجام دهد:

تصمیم برای رای دادن به افزایش ضربه فقط توسط توسعه دهندگان پروژه آغاز می شود.

یک محدودیت درصدی وجود دارد که با آن می توان اشتراک را در یک زمان افزایش داد (برای جلوگیری از سوء استفاده). فرکانس افزایش احتمالی ضربه محدود است (بیش از هر دو هفته یک بار).

فقط توکن های سرمایه گذار را می توان برای رای دادن استفاده کرد، نه آنهایی که در اختیار توسعه دهندگان پروژه هستند. مشارکت کنندگان قبل از یک نظرسنجی برنامه ریزی شده مطلع خواهند شد.

هنگامی که مشارکت کنندگان تصمیم به خاتمه پروژه می گیرند، قرارداد هوشمند به برداشت و بازپرداخت پول آنها تغییر می کند، در حالی که در همان زمان توکن های نگهداری شده توسط توسعه دهندگان را از بین می برد.

جهت دریافت مشاوره در زمینه ارزهای دیجیتال و کسب اطلاعات بیشتر درباره استراتژی‌های سرمایه‌گذاری بدون ریسک و آشنایی بیشتر با قرارداد دایکو میتوانید، با مشاوران آلفارنسی تماس حاصل فرمایید. آلفارنسی با تیمی مجرب و متخصص در این حوزه، آماده ارائه خدمات مشاوره‌ای به مخاطبین عزیز می‌باشد.