مشتری خود را بشناسید (KYC) اولین مرحله بررسی لازم برای مبارزه با پولشویی (AML) است. هنگامی که یک موسسه مالی (FI) یک مشتری جدید را وارد می کند، رویه های KYC برای شناسایی و تأیید هویت مشتری اجرا می شود. این فرآیندها موسسات مالی را قادر می سازد تا مشخصات ریسک مشتری را بر اساس تمایل آنها به جرم مالی ارزیابی کنند. در این مقاله به معرفی و بررسی سیاست شناخت مشتری خواهیم پرداخت. با ما همراه باشید.

اکنون که صرافی‌های ارز دیجیتال و ارائه ‌دهندگان کیف پول به‌عنوان موسسات مالی تنظیم شده‌اند، باید فرآیندهای KYC را در برنامه‌های AML خود ادغام کنند.

KYC به فرآیندی اشاره دارد که مبادلات ارزهای دیجیتال باید طی کنند:

• اطلاعات شخصی کاربران نهایی و مشتریان خود را تأیید کنید.

• درک بهتری از فعالیت های مشتریان بالقوه خود به دست آورید و قانونی بودن آنها را تأیید کنید.

• احتمال خطرات پولشویی مشتریانتان را تعیین کنید.

برای پیروی از اقدامات KYC، صرافی‌های ارز دیجیتال باید مراحل زیر را انجام دهند:

مرحله 1: اطلاعات شناسایی شخصی مشتریان (PII)، از جمله نام کامل، مکان، تاریخ تولد و آدرس آنها را جمع آوری کنید.

مرحله 2: این اطلاعات را با مدرک شناسایی رسمی صادر شده توسط دولت، مانند گذرنامه یا گواهینامه رانندگی صادر شده توسط دولت، و مدرک اقامت، مانند قبض آب و برق مقایسه کنید.

مرحله 3: هویت مشتری را در برابر پایگاه های داده رسمی که حاوی اطلاعات افراد در معرض سیاسی (PEP) و افراد تحریم شده است، تأیید کنید.

این مراحل به مؤسسات مالی در تعیین خطر پولشویی و جرایم مالی مربوط به ارزهای مجازی برای هر مشتری کمک میکند. اگر همه چیز بررسی شود، مشتری مجاز است در فعالیت های خاصی در صرافی ارز دیجیتال شرکت کند.

سیستم نظارت بر تراکنش ارزهای دیجیتال به صرافی‌های رمزنگاری کمک می‌کند و FIها فعالیت‌های غیرعادی یا مشکوک را شناسایی می‌کنند که باید به مقامات نظارتی گزارش دهند و به مجریان قانون در ردیابی مجرمان کمک می‌کنند. نظارت بر تراکنش ها، ریسک مرتبط با کیف پول ارزهای دیجیتال را مشاهده میکند. مبادلات دارایی مجازی از ابزارهای ارائه شده توسط شرکت هایی مانند Chainalysis، Elliptic، Crystal Blockchain، Coinfirm و غیره استفاده می کنند.

اکنون ارائه دهندگان کیف پول های رمزنگاری شده موظف به انجام KYC هستند، زیرا آنها توسط موسسات مالی تنظیم می شوند.

علیرغم هرگونه تغییر عملیاتی و چالش‌های مرتبط با مقررات KYC، صرافی‌های ارزهای دیجیتال به طور قابل ‌توجهی از رعایت مقررات، از جمله موارد زیر سود می‌برند:

• افزایش شفافیت و اعتماد در بین مشتریان: تأیید هویت کاربر به شفافیت و اعتماد مشتری کمک می کند. هنگامی که کاربران مطمئن باشند که صرافی ارزهای دیجیتال آنها اقدامات پیشگیرانه‌ای را برای محافظت از حساب های خود انجام میدهد، به احتمال زیاد به استفاده از خدمات آن صرافی ادامه می دهند.

• احتمال وقوع پولشویی و سایر کلاهبرداری‌ها کمتر است: طبق گزارشی که در سال ۲۰۲۲ از شرکت پیشرو در تحلیل بلاک چین Chainalysis منتشر شد، مجرمان ۸.۶ میلیارد دلار ارز دیجیتال در سال ۲۰۲۱ شسته‌اند که نسبت به سال قبل ۳۰ درصد افزایش داشته است. راستی‌آزمایی شدید هویت می‌تواند به طور قابل‌توجهی فعالیت‌های متقلبانه را کاهش دهد و شهرت بازار را بهبود بخشد.

• کاهش ریسک حقوقی: با تکامل انتظارات قانونی، اجرای سیاست‌های قوی KYC به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد تا از منحنی‌ها جلوتر بمانند – به جای تعقیب قوانین جدید، می‌توانند بر افزایش نرخ تبدیل، ساده‌سازی تراکنش‌ها و اطمینان از تراکنش‌های منطبق با تکامل دستورالعمل‌های بین‌المللی تمرکز کنند. کسب‌وکارها می‌توانند خطر چالش‌های قانونی یا مجازات‌های نظارتی خود را با نشان دادن دقت لازم در KYC کاهش دهند.

• افزایش ثبات بازار: بازار ارزهای دیجیتال به دلیل تراکنش‌های ناشناس که ممکن است مشکوک باشند، به شدت نوسان دارد. برنامه‌های KYC که تأیید هویت را افزایش می‌دهند، به ثبات کلی و رشد ارزش بازار کمک می‌کنند.

می‌توانید دارایی‌های مجازی را بدون انجام KYC از طریق خودپردازهای کریپتو یا صرافی‌های غیرمتمرکز خریداری کنید. دستگاه‌های خودپرداز رمزنگاری کیوسک‌هایی هستند که به افراد اجازه می‌دهند با استفاده از پول نقد یا کارت‌های نقدی، ارزهای دیجیتال را خریداری کنند. در مقابل، صرافی‌های غیرمتمرکز ارزهای دیجیتال (DEX) بازارهای همتا به همتا مبتنی بر بلاک چین هستند که تجارت دارایی‌های کریپتو در مقیاس بزرگ را بین چندین کاربر تسهیل می‌کنند. DEX ها این کار را کاملاً از طریق الگوریتم های خودکار انجام می دهند نه اینکه به عنوان یک واسطه مالی بین خریداران و فروشندگان عمل کنند.

خرید ارزهای مجازی بدون انجام KYC دارای ریسک نظارتی قابل توجهی است. تنظیم‌کننده‌های مالی مانند دفتر کنترل دارایی‌های خارجی ایالات متحده (OFAC) قبلاً صرافی‌های ارزهای دیجیتال را به دلیل نقض آشکار برنامه‌های تحریمی متعدد ایالات متحده جریمه کرده بودند.

علاوه بر این، حساب‌هایی که در بازار سیاه به دست می‌آیند می‌توانند توسط یک پلتفرم به‌عنوان غیرواقعی علامت‌گذاری شوند و در نتیجه دارایی‌ها را به خطر بیندازند.

KYC و قانون سفر رمزنگاری دو اصطلاحی هستند که در هر بحثی درباره مسائل مربوط به انطباق با رمزنگاری بسیار مهم هستند. به بیان ساده، KYC مستلزم جمع‌آوری و انتقال داده‌ها در مورد افراد و مشاغلی است که از خدمات یک موسسه مالی (FI) یا ارائه‌دهنده خدمات دارایی مجازی (VASP) استفاده می‌کنند. در مقابل، قانون سفر مستلزم جمع‌آوری و انتقال داده‌های مربوط به طرف مقابل تراکنش‌هایی است که یک FI یا VASP تسهیل می‌کند.

صرافی های غیرمتمرکز بدون برنامه های KYC که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند، عبارتند از Uniswap و Bisq. در این پلتفرم‌ها، فروشندگان ارزهای دیجیتال بر اساس قیمت‌ها و حجم سفارش، با خریداران مطابقت داده می‌شوند و به یک «استخر نقدینگی» حفظ شده و از آن کم می‌کنند. استخر نقدینگی مجموعه ای از دارایی های رمزنگاری است که برای پاکسازی سفارشات خرید و فروش ظاهر می شود. کاربران نهایی به جای ارائه دهندگان نقدینگی متمرکز، دارایی ها را ارائه می کنند.

کلام آخر: در این مقاله به معرفی و بررسی سیاست شناخت مشتری (KYC) پرداختیم. امیدواریم برایتان مفید بوده باشد. سپاس از همراهی شما.