نوآوری اصلی فناوری بلاک چین این است که یک رکورد معتبر، تغییرناپذیر و شفاف از تراکنش‌ها و داده‌ها ارائه می‌ کند و معمولاً برای ثبت مالکیت واحدهای ارز دیجیتال استفاده می‌شود.

درک عرضه یک ارز دیجیتال – تعداد سکه هایی که در یک اقتصاد نفوذ می کنند – برای تعیین معیارهایی مانند عرضه، تقاضا و ارزش بازار بسیار مهم است. در واقع، یکی از دلایلی که سکه‌ هایی مانند بیت‌ کوین (BTC) – ارز دیجیتال بومی شبکه بیت‌ کوین – ارزشی دارند این است که دقیقاً می‌ دانید چه تعداد از آنها در هر لحظه در گردش هستند.

با این حال، وقتی کمی عمیق تر می شوید، همه چیز کمی گیج کننده می شود. عرضه در گردش با حداکثر یا کل عرضه یکسان نیست و تمایز بین این سه عبارت برای درک اندازه اقتصاد یک ارز دیجیتال بسیار مهم است.

عرضه در گردش یک ارز دیجیتال مشخص می کند که در هر زمان چند واحد از آن ارز دیجیتال در حال چرخش در بازار است. به عنوان مثال، تا این لحظه، حدود 19 میلیون بیت کوین، 121 میلیون اتریوم (ETH) و 65 میلیارد تتر (USDT) در گردش هستند.

توجه داشته باشید که عرضه در گردش به همه واحدهای آن ارز دیجیتالی که می‌ توانید در یک صرافی رمزنگاری بخرید، اشاره نمی‌ کند – فقط ارز دیجیتالی که امروزه در بلاک چین وجود دارد و می‌ تواند آزادانه بین کیف پول‌ها ارسال شود.

به عنوان مثال، ساتوشی ناکاموتو، خالق بیت کوین، میلیاردها دلار بیت کوین را کنترل می کند، اما بیش از یک دهه است که آنها را لمس نکرده است. با این وجود، این بیت کوین ها همچنان بخشی از عرضه در گردش بیت کوین محسوب می شوند.

این ملاحظات باعث شده است که برخی از تحلیلگران یکی از رایج‌ ترین معیارهایی را که اندازه اقتصاد کریپتو را تعریف می‌کند، رد کنند: سرمایه‌ گذاری بازار.

ارزش بازار یک سکه ضرب تمام سکه های موجود در قیمت است، حتی اگر بسیاری از آن سکه ها گم شوند، توسط FBI توقیف شده باشند یا متعلق به متوفی باشند. یکی از معیارها، که به عنوان ارزش واقعی بازار شناخته می شود، سعی می کند تنها با شمارش سکه های اخیراً جابجا شده در محاسبات خود، این مشکل را برطرف کند.

عرضه کل یک ارز دیجیتال، تعداد کل توکن هایی است که در بلاک چین وجود دارد، از جمله توکن هایی که در گردش عمومی نیستند.

هنگامی که یک پروژه ارز دیجیتال یک توکن یا سکه جدید راه اندازی می کند، ممکن است تعداد زیادی رمزارز بیشتر از آنچه در آن لحظه توزیع می کند ایجاد کند.

به عنوان مثال، سکه‌هایی که برای ایردراپ در نظر گرفته شده‌ اند - آنهایی که به افرادی داده می‌ شوند که توکن‌ها را در یک پروتکل قفل می‌ کنند - ممکن است از نظر فنی در بلاک چین وجود داشته باشند، اما ممکن است نتوانید تا زمانی که یک شرط خاص یا تاریخ مشخصی برآورده نشده است، شروع به کسب آن کنید.

به این معنی که آنها ضرب شده اند، اما هرگز به کیف پول کسی نخورده اند و در گردش نیستند. آنها ممکن است به دنبال یک "پرمین" ایجاد شده باشند - زمانی که یک توسعه دهنده قبل از راه اندازی بلاک چین، سکه های زیادی استخراج می کند، اما آنها را در بین کسی توزیع نمی کند - یا ممکن است مشمول یک دوره واگذاری شوند.

کل عرضه شامل سکه های سوزانده نمی شود. این به توکن هایی اشاره دارد که با ارسال به کیف پولی که هیچ کس کلید آن را ندارد، برای همیشه از گردش خارج شده است.

حداکثر عرضه یک سکه یا توکن به تعداد کل سکه‌هایی که می‌توان ضرب کرد اشاره دارد. حداکثر عرضه بیت کوین به 21 میلیون محدود شده است. به دلیل ویژگی تعبیه شده در کد بیت کوین، زمانی که تعداد سکه های در گردش به 21 میلیون رسید، دیگر نمی توان «ماین» کرد - به عنوان پاداشی برای کشف بلوک های جدید بیت کوین ایجاد می شود.

برخی از سکه ها حداکثر عرضه را ندارند. اتریوم یکی از این نمونه ها است. در حال حاضر، هیچ محدودیت بالایی برای تعداد اتریوم وجود ندارد، اگرچه تنها تقریباً 18 میلیون ETH می‌تواند هر سال بر اساس زمان‌ها و پاداش‌های کشف بلوک فعلی استخراج شود.

عرضه برخی از ارزهای رمزنگاری شده با نوساناتی همراه است و تعیین مقدار حداکثر عرضه را دشوار می کند. به عنوان مثال، LUNA برای حفظ قیمت UST، یک استیبل کوین ثابت با دلار آمریکا که در اکوسیستم Terra منتشر شده است، ایجاد شده و سوزانده شده است. در حالی که اتریوم به دنبال اجرای EIP-1559 در آگوست 2021، اکنون بخشی از سکه‌های ارسالی را به‌عنوان کارمزد تراکنش می‌سوزاند، به جای اینکه همه آن‌ها را به ماینرها تحویل دهد.

دشوار است که بگوییم عرضه کل، در گردش یا حداکثر مهم ترین است - هر کدام کاربرد خاص خود را دارند. با این حال، دانستن تفاوت‌ های آن‌ها می‌ تواند به شما کمک کند تا در بازار ارزهای دیجیتال قدم بزنید و بفهمید که چگونه می‌ توانند بر قیمت یک سکه تأثیر بگذارند.

یکی از معیارهای کلیدی، ارزش بازار است - ضرب حداکثر عرضه یک توکن در قیمت فعلی آن. این شامل توکن‌ های اختصاصی است و می‌ تواند نکاتی را ارائه دهد که برخی از بازیگران بازار، مانند سرمایه‌ گذاران اولیه یا تیم پروژه، پس از دسترسی به سکه، می‌توانند تعداد زیادی توکن را در بازار آزاد بفروشند.

برای بیت کوین، به عنوان یک ذخیره ارزش، این واقعیت که حداکثر عرضه وجود دارد به کمیاب بودن آن کمک می کند و بنابراین برای آن بسیار مهم است. این احتمال اضافی که عرضه در گردش کمتر از آنچه باید باشد، حرکت رو به بالا قیمت آن را بیشتر می کند.

برای تتر، نیازی به حداکثر عرضه وجود ندارد، زیرا ظاهراً نشان دهنده تعداد USDهای موجود در شرکت است.