قرارداد آتی توافقی است برای خرید یا فروش یک کالا، ارز یا ابزار دیگر به قیمت از پیش تعیین شده در زمان مشخصی در آینده.

برخلاف بازار نقد سنتی، در بازار آتی، معاملات فوراً «تسویه» نمی‌شوند. در عوض، دو طرف مقابل قراردادی را مبادله می‌کنند که تسویه حساب را در تاریخ آینده مشخص می‌کند. همچنین، بازار آتی به کاربران اجازه نمی‌دهد که کالا یا دارایی دیجیتال را مستقیماً خریداری یا بفروشند. در عوض، آنها در حال معامله یک نمایندگی قراردادی از آن ها هستند، و معامله واقعی دارایی ها (یا پول نقد) در آینده - زمانی که قرارداد اجرا می شود - اتفاق می افتد.

به عنوان یک مثال ساده، مورد قرارداد آتی یک کالای فیزیکی مانند گندم یا طلا را در نظر بگیرید. در برخی از بازارهای آتی سنتی، این قراردادها برای تحویل مشخص می شوند، به این معنی که تحویل فیزیکی کالا وجود دارد. در نتیجه، طلا یا گندم باید ذخیره و حمل شود، که هزینه‌های اضافی ایجاد می‌کند (معروف به هزینه حمل). با این حال، اکنون بسیاری از بازارهای آتی دارای تسویه نقدی هستند، به این معنی که فقط ارزش نقدی معادل آن تسویه می شود (مبادله فیزیکی کالا وجود ندارد).

علاوه بر این، قیمت طلا یا گندم در بازار آتی ممکن است بسته به مدت زمان تسویه قرارداد متفاوت باشد. هر چه فاصله زمانی طولانی‌ تر باشد، هزینه‌های حمل و نقل بیشتر باشد، عدم قطعیت قیمت آتی بالقوه بیشتر است و شکاف قیمت بالقوه بین بازار نقدی و آتی بیشتر می‌شود.

پوشش ریسک و مدیریت ریسک: این دلیل اصلی ابداع معاملات آتی بود.

قرار گرفتن در معرض کوتاه: معامله گران می توانند علیه عملکرد دارایی شرط بندی کنند حتی اگر آن را نداشته باشند.

اهرم: معامله گران می توانند موقعیت هایی را وارد کنند که بزرگتر از موجودی حساب آنها باشد.

قرارداد دائمی نوع خاصی از قراردادهای آتی است، اما برخلاف شکل سنتی آتی، تاریخ انقضا ندارد. بنابراین هر کسی می تواند تا زمانی که دوست دارد یک موقعیت را حفظ کند. به غیر از آن، معامله قراردادهای دائمی بر اساس قیمت شاخص پایه است. قیمت شاخص شامل میانگین قیمت یک دارایی، با توجه به بازارهای عمده نقدی و حجم معاملات نسبی آنها است.

بنابراین، برخلاف قراردادهای آتی متعارف، قراردادهای دائمی اغلب با قیمتی برابر یا بسیار شبیه به بازارهای نقدی معامله می شوند. با این حال، در شرایط شدید بازار، قیمت مارک ممکن است از قیمت لحظه ای بازار منحرف شود. با این حال، بزرگترین تفاوت بین قراردادهای آتی سنتی و قراردادهای دائمی، "تاریخ تسویه" اولی است.

حاشیه اولیه حداقل مقداری است که باید برای باز کردن یک موقعیت اهرمی بپردازید. به عنوان مثال، می توانید 1000 BNB با حاشیه اولیه 100 BNB (با اهرم 10 برابری) خریداری کنید. بنابراین حاشیه اولیه شما 10٪ از کل سفارش خواهد بود. حاشیه اولیه همان چیزی است که موقعیت اهرمی شما را پشتیبانی می کند و به عنوان وثیقه عمل می کند.

حاشیه نگهداری چقدر است؟

حاشیه نگهداری حداقل وثیقه ای است که باید برای باز نگه داشتن موقعیت های معاملاتی نگه دارید. اگر موجودی مارجین شما به زیر این سطح کاهش یابد، یا یک تماس مارجین دریافت خواهید کرد (از شما می خواهد وجوه بیشتری به حساب خود اضافه کنید) یا نقد می شوید. اکثر صرافی‌های ارزهای دیجیتال این کار را انجام می‌دهند.

به عبارت دیگر، مارجین اولیه مقداری است که هنگام باز کردن یک موقعیت متعهد می‌شوید و حاشیه نگهداری به حداقل تعادلی که برای باز نگه داشتن موقعیت‌ها نیاز دارید، اشاره دارد. حاشیه نگهداری یک مقدار پویا است که با توجه به قیمت بازار و موجودی حساب شما (وثیقه) تغییر می کند.

انحلال چیست؟

اگر ارزش وثیقه شما کمتر از حاشیه نگهداری باشد، ممکن است حساب آتی شما در معرض انحلال قرار گیرد. بسته به صرافی که استفاده می کنید، انحلال به روش های مختلفی انجام می شود. به طور کلی، قیمت انحلال با توجه به ریسک و اهرم هر کاربر (بر اساس وثیقه و قرار گرفتن خالص آنها) تغییر می کند. هر چه موقعیت کل بزرگتر باشد، حاشیه مورد نیاز بیشتر است.

برای جلوگیری از انحلال، می‌توانید موقعیت‌های خود را قبل از رسیدن به قیمت انحلال ببندید یا وجوه بیشتری به موجودی وثیقه خود اضافه کنید - که باعث می‌شود قیمت انحلال از قیمت فعلی بازار دورتر شود.

فاندینگ ریت شامل پرداخت های منظم بین خریداران و فروشندگان، با توجه به نرخ سرمایه فعلی است. زمانی که نرخ سرمایه بالای صفر است (مثبت)، معامله گرانی که طولانی هستند (خریداران قراردادی) باید به کسانی که کوتاه هستند (فروشندگان قراردادی) پرداخت کنند. در مقابل، فاندینگ ریت به این معنی است که موقعیت‌های فروش کوتاه مدت‌ها را پرداخت می‌کنند.

فاندینگ ریت بر اساس دو جزء است: نرخ بهره و حق بیمه. نرخ بهره ممکن است از یک مبادله به صرافی دیگر تغییر کند و حق بیمه با توجه به تفاوت قیمت بین معاملات آتی و بازارهای نقدی متفاوت است.

به طور کلی، زمانی که یک قرارداد آتی دائمی با حق بیمه (بالاتر از بازارهای نقدی) معامله می‌شود، به دلیل نرخ مثبت سرمایه، موقعیت‌های خرید مجبور به پرداخت شورت هستند. انتظار می رود چنین وضعیتی باعث افزایش قیمت شود ، تا زمانی که لانگ ها موقعیت خود را ببندند و شورت جدید باز شود.

PnL مخفف سود و زیان است و می تواند تحقق یابد یا تحقق نیافته باشد. هنگامی که در یک بازار آتی دائمی موقعیت‌های باز دارید، PnL شما محقق نشده است، به این معنی که همچنان در پاسخ به حرکت‌های بازار در حال تغییر است. وقتی موقعیت های خود را می بندید، PnL تحقق نیافته تبدیل به PnL واقعی می شود (به طور جزئی یا کامل).

از آنجا که PnL تحقق یافته به سود یا زیان ناشی از موقعیت های بسته اشاره دارد، هیچ ارتباط مستقیمی با قیمت مارک ندارد، بلکه فقط با قیمت اجرا شده سفارش ها ارتباط دارد. از سوی دیگر، PnL تحقق نیافته دائماً در حال تغییر است و محرک اصلی انحلال است. بنابراین، قیمت علامت برای اطمینان از اینکه محاسبه PnL محقق نشده دقیق و منصفانه است استفاده می شود.

به عبارت ساده، صندوق بیمه چیزی است که از پایین آمدن تراز معامله گران بازنده به زیر صفر جلوگیری می کند و در عین حال تضمین می کند که معامله گران برنده به سود خود می رسند.

برای نشان دادن، فرض کنید که آلیس 2000 دلار در حساب آتی خود دارد که برای باز کردن موقعیت خرید 10 برابری BNB با 20 دلار به ازای هر سکه استفاده می شود. توجه داشته باشید که آلیس قراردادها را از معامله گر دیگری می خرد و نه از صرافی. بنابراین در طرف دیگر معامله، ما باب را داریم، با یک موقعیت کوتاه به همان اندازه.

به دلیل اهرم 10 برابری، آلیس اکنون یک موقعیت 100 BNB (به ارزش 20000 دلار) با وثیقه 2000 دلاری دارد. با این حال، اگر قیمت BNB از 20 دلار به 18 دلار کاهش یابد، آلیس می تواند موقعیت خود را به طور خودکار ببندد. این بدان معنی است که دارایی های او منحل می شود و وثیقه 2000 دلاری او به طور کامل از دست می رود.

اگر به هر دلیلی سیستم نتواند به موقع پوزیشن های وی را ببندد و قیمت بازار کاهش بیشتری پیدا کند، صندوق بیمه برای پوشش این زیان ها تا زمان بسته شدن جایگاه فعال می شود. این تغییر چندانی برای آلیس نخواهد داشت، زیرا او منحل شد و موجودی او صفر است، اما تضمین می کند که باب می تواند سود خود را به دست آورد. بدون صندوق بیمه، موجودی آلیس نه تنها از 2000 دلار به صفر می رسد، بلکه می تواند منفی شود.

با این حال، در عمل، موقعیت طولانی او احتمالاً قبل از آن بسته می شود زیرا حاشیه نگهداری او کمتر از حداقل مورد نیاز خواهد بود. هزینه های انحلال مستقیماً به صندوق بیمه واریز می شود و باقی مانده وجوه به استفاده کنندگان بازگردانده می شود. بنابراین، صندوق بیمه مکانیزمی است که برای استفاده از وثیقه گرفته شده از معامله گران منحل شده برای پوشش زیان های حساب های ورشکسته طراحی شده است. در شرایط عادی بازار، انتظار می رود صندوق بیمه به طور مستمر با انحلال کاربران رشد کند.

به طور خلاصه، صندوق بیمه زمانی بزرگ‌تر می‌شود که کاربران قبل از اینکه موقعیت‌هایشان به ارزش سربه‌سر یا منفی برسد، نقد شوند. اما در موارد شدیدتر، سیستم ممکن است نتواند همه موقعیت ها را ببندد و صندوق بیمه برای پوشش زیان های احتمالی استفاده خواهد شد. اگرچه غیر معمول است، اما ممکن است در دوره‌های نوسان زیاد یا نقدینگی پایین بازار اتفاق بیفتد.